Priča o jednom od najvećih muzičkih hitova bivše Jugoslavije ponovo je otvorila raspravu koja traje već decenijama, a u njenom centru nalazi se pjesma „Hajde da se volimo“, koja je u kolektivnoj svijesti publike gotovo neraskidivo vezana za ime Lepe Brene.
- Ipak, kako se sve češće ističe u domaćim medijima, iza tog glamura i popularnosti krije se složenija muzička istorija nego što se na prvi pogled čini, jer postoje navodi da je ista numera postojala i prije nego što ju je Brena pretvorila u regionalni fenomen.
Prema pisanju MONDO-a, ova pjesma je obilježila prekretnicu u karijeri Lepe Brene i postala simbol jedne ere zabavne muzike. U njihovom osvrtu naglašava se da je upravo „Hajde da se volimo“ bila tačka nakon koje je Brena postala nezaobilazna figura estrade, uz svoju prepoznatljivu energiju, scenski nastup i pojavu koja je osvajala publiku širom bivše Jugoslavije. Ipak, isti izvor podsjeća da pjesma nije nastala isključivo za nju, već da ima svoju raniju verziju i drugačiji put prije nego što je postala hit u izvođenju Slatkog greha i Lepe Brene.
- U toj ranijoj fazi priče pojavljuje se ime Nariman Mahmud, poznatije kao Nera, bivša članica grupe „Aska“, koja je prema dostupnim podacima prva snimila numeru. Ona je tada bila dio muzičkog sastava koji je djelovao u pop-rok pravcu, a pjesma je u tom aranžmanu prošla gotovo neprimijećeno u široj javnosti. Tek kasnije, kada je dobila potpuno novi muzički okvir, doživjela je transformaciju koja ju je lansirala u vrhove popularnosti. Ono što je posebno zanimljivo jeste činjenica da je tekst pjesme ostao gotovo identičan, dok je promjena aranžmana potpuno promijenila njen životni put.
Kako navode domaći izvori, među kojima se ističe i Kurir, ključni trenutak dogodio se kada je pjesma dobila novi muzički tretman i kada je prešla u ruke Kornelija Kovača, koji je uradio aranžman koji je od nje napravio regionalni hit. Kurir u svom osvrtu dodatno naglašava da je upravo spoj Brenine energije i novog zvuka bio presudan da pjesma postane dio pop kulture, ali i da se kroz godine stvori mit o njenom „originalnom autorstvu“, koji i danas izaziva polemike među publikom.
- Nariman Mahmud – Nera, čije ime često ostaje u sjeni Brenine popularnosti, bila je obrazovana muzičarka i neko ko je imao ozbiljnu akademsku pozadinu, jer je studirala teoriju muzike na Fakultetu muzičkih umjetnosti u Beogradu. Njena karijera počela je u grupi „Aska“ početkom osamdesetih, a nakon toga nastavila je solo put, snimajući nekoliko pjesama koje su, iako kvalitetne, ostale manje zapažene u odnosu na kasnije reinterpretacije istih kompozicija od strane drugih izvođača.
Upravo u tome leži emotivna dimenzija cijele priče – sudbina jedne pjesme koja u prvom izvođenju nije pronašla svoju publiku, ali je u drugom životu postala simbol jedne generacije. Ono što je nekada bilo tek neprimijećeno muzičko djelo, pretvorilo se u hit koji se i danas pjeva na koncertima i privatnim proslavama, što pokazuje koliko aranžman i izvođač mogu promijeniti percepciju jedne kompozicije.
- U domaćim medijima poput Espresa, dodatno se ističe i zanimljiva paralela sa drugim pjesmama iz tog perioda, gdje se navodi da su mnoge numere koje su u pop-rok verziji prošle nezapaženo kasnije postale veliki hitovi u narodnoj muzici. Espreso u svom osvrtu naglašava da je to bio čest fenomen na regionalnoj muzičkoj sceni, gdje su iste pjesme dobijale potpuno novi život kada bi promijenile žanr i izvođača, što dodatno komplikuje pitanje „originalnosti“ hitova koji su obilježili osamdesete i devedesete godine.
Sličan primjer vezuje se i za pjesmu „Zumbuli“, koju je Nera takođe izvodila, ali koja je tek kasnije, u interpretaciji Dragane Mirković, postala široko prepoznatljiva pod izmijenjenim nazivom i modernijim dens-folk aranžmanom. Taj slučaj se često navodi kao dokaz da je muzička industrija tog vremena bila izuzetno fluidna, te da su pjesme često mijenjale svoj identitet u zavisnosti od toga ko ih izvodi i u kojem muzičkom pravcu.
- Ono što ovu priču čini posebno intrigantnom jeste činjenica da se granica između originala i obrade često briše, ostavljajući prostor za različite interpretacije i mišljenja publike. Dok jedni smatraju da je Brenina verzija ono što je pjesmu učinilo besmrtnom, drugi podsjećaju da bez prvobitne ideje i izvođenja ne bi bilo ni kasnijeg uspjeha.
Na kraju, ostaje utisak da se radi o jednoj od onih muzičkih priča koje nikada neće dobiti samo jednu verziju istine. „Hajde da se volimo“ tako ostaje simbol ne samo jedne pjevačice, već i čitavog sistema u kojem pjesme putuju, mijenjaju oblik i ponovo se rađaju kroz različite izvođače. Emocija koju je nosila u Breninoj interpretaciji ostavila je dubok trag u regionalnoj muzici, ali tragovi njenog ranijeg života i dalje podsjećaju da nijedan hit ne nastaje iz jednog trenutka, već iz složenog niza muzičkih i životnih okolnosti.
U toj mreži uspjeha, zaborava i ponovnog otkrivanja, priča o ovoj pjesmi ostaje primjer kako muzika može da nadživi svoje prve izvođače i postane dio kolektivne memorije, bez obzira na to ko je prvi izgovorio ili otpjevao njene stihove.
