U svijetu filma i televizije bivše Jugoslavije, malo je priča koje su toliko obilježile jednu epohu kao nastanak kultne franšize “Hajde da se volimo” i lik Lepe Brene koji je postao simbol cijele generacije.
- Iza tog uspjeha, međutim, stoje ljudi koji su oblikovali scenarije, gradili priču i prepoznali potencijal jednog muzičkog fenomena prije nego što je postao legenda. Jedan od njih je scenarista i producent Jovn Marković, čije je nedavno pojavljivanje na Filmskom festivalu u Sopotu ponovo otvorilo priču o tome kako je nastao jedan od najvećih filmsko-muzičkih projekata tog vremena.
Na festivalu u Sopotu Marković je dobio prestižno priznanje Statueta slobode, koje mu je uručeno kao znak zahvalnosti za dugogodišnji doprinos filmskoj industriji. Ovo priznanje nije samo lična nagrada, već i potvrda njegovog uticaja na čitavu kinematografiju bivše Jugoslavije, koja je kroz njegove projekte dobila potpuno novu dimenziju popularne kulture. Tokom panela posvećenog njegovom radu, publika je imala priliku da čuje detalje koji ranije nisu bili poznati široj javnosti.
- Marković se posebno osvrnuo na period kada je prvi put došao u kontakt sa ekipom koja je radila sa Lepom Brenom. Kako je sam istakao, u početku nije imao nikakvu jasnu predstavu o tome ko je ona i koliki će fenomen postati. Njegov prvi susret sa tim projektom bio je više istraživački nego planski, jer je želio da razumije kako funkcioniše jedna potpuno nova vrsta muzičko-scenskog fenomena koji je tada počinjao da osvaja publiku širom regiona.
U tom periodu, Marković je proveo značajno vrijeme sa ekipom na turneji, posmatrajući izbliza svakodnevni rad, odnose u timu i način na koji publika reaguje na Brenu i njen nastup. Taj “terenški rad” bio je ključan za razvoj ideje koja će kasnije postati film “Hajde da se volimo”. Upravo iz tih neposrednih iskustava nastala je struktura scenarija koji je spojio muziku, humor i tadašnju društvenu realnost u jedinstven filmski format.
- Jedan od najvažnijih kreativnih momenata, prema njegovim riječima, bio je razumijevanje kako zaštititi Brenin imidž unutar filma. Ideja nije bila da se ona prikaže kao običan lik, već kao figura koja ima gotovo mitski status u popularnoj kulturi. Zbog toga je naglašeno da njen lik mora ostati “nedodirljiv”, odnosno dovoljno snažan da predstavlja simbol, a ne samo pjevačicu u filmskoj priči. To je bio ključni element koji je definisao ton cijele franšize.
- Prvi film iz serijala sniman je 1987. godine i pratio je turneju Lepe Brene i grupe Slatki Greh kroz Dalmaciju i Hercegovinu. Lokacije poput Dubrovnika, Splita i Mostara dodatno su doprinijele vizuelnoj atraktivnosti projekta, ali i njegovoj promotivnoj ulozi u tadašnjoj Jugoslaviji. Film nije bio samo zabava, već i svojevrsna turistička razglednica zemlje u njenom punom sjaju, što je u to vrijeme imalo snažan kulturni i društveni uticaj.
Ogroman uspjeh prvog filma otvorio je vrata nastavcima koji su obarali rekorde gledanosti. Drugi dio serijala dostigao je više od milion i dvjesta hiljada gledalaca u bioskopima, uz dodatne stotine hiljada prodatih video kaseta. Publika je masovno prihvatila lik Lepe Brene kao dio popularne kulture, a njena slika postala je prepoznatljiva širom regiona. Ovaj uspjeh je učvrstio status franšize kao jednog od najvećih komercijalnih projekata jugoslovenske kinematografije.
- Treći dio filma dodatno je proširio priču, uvodeći nove zaplete i međunarodne elemente, uključujući i scene snimane u Africi. Kroz lažne vijesti i medijske zabune u radnji, film je na humorističan način komentarisao tadašnje društvene fenomene i odnos javnosti prema poznatim ličnostima. Na taj način franšiza je zadržala svoj prepoznatljiv balans između zabave i društvene satire, što je bio jedan od razloga njene dugotrajne popularnosti.
U filmovima su učestvovala neka od najvećih glumačkih imena tog vremena, uključujući Batu Živojinovića, Dragomira Bojanića Gidru, ali i mnoge druge istaknute glumce jugoslovenske scene. Njihovo prisustvo dodatno je podiglo umjetnički kvalitet projekta i učinilo ga relevantnim ne samo kao zabavni sadržaj, već i kao dio ozbiljne filmske produkcije. Spoj muzike, glume i popularne kulture stvorio je jedinstven fenomen koji se i danas analizira u kontekstu regionalne kinematografije.
Na kraju, priča Jovana Markovića i nastanka filma “Hajde da se volimo” pokazuje kako se jedan kulturni fenomen ne stvara slučajno, već kroz kombinaciju posmatranja, kreativnosti i razumijevanja publike. Njegov rad ostavio je dubok trag u filmskoj istoriji regiona, a Lepe Brena je kroz taj projekat postala više od muzičke zvijezde – postala je simbol jednog vremena. Ovaj spoj filma i muzike i danas ostaje primjer kako popularna kultura može oblikovati kolektivno sjećanje jedne generacije.
